angsten overwinnenburn-out moederschapPersoonlijke groeiPMS

Het valt eigenlijk best mee…

 

 “Het valt eigenlijk best wel mee. Ik kan het allemaal wel aan.” Enkele excuses die ik mezelf met regelmaat vertelde zodat ik niet hoefde toe te geven dat het eigenlijk helemaal niet zo lekker ging. 


Tegenwoordig zie ik het voorbij komen in gesprekken. De angst om echt toe te geven dat het niet zo goed gaat. Het bagataliseren van hoe je je voelt. En soms zelfs schrikken als je even het achterste van je tong hebt laten zien. Heel snel weer corrigeren naar het valt eigenlijk best wel mee hoor…


Wat is dat toch dat het zo moeilijk is om toe te geven (vooral aan jezelf) dat het niet goed gaat. Is dit het ultieme falen, willen we kostte wat het kost ons masker ophouden niet alleen voor de buitenwereld, maar ook juist voor onszelf?

 

Maar wie hou je dan eigenlijk voor de gek? Mij in ieder geval niet…

 

Ik heb zelf jarenlang in dit rondje gedraaid. Zoekend naar hulp om me te helpen de rust terug te krijgen in mezelf. Om de paniek uit mijn lichaam te krijgen. Paniekvoetbal noem ik het nu. Ik probeerde van alles. Soms meerdere dingen tegelijk waardoor ik er soms alleen nog maar meer een zooitje van maakte. Ondertussen mezelf tussen de paniekaanvallen door sterk houdend.

 

Ik kan me nog goed herinneren dat ik achter mijn bureau zat op mijn werk met een stresslevel dat door mijn lijf gierde te vergelijken met als je in een achtbaan zit.

 

Als ik met de auto in de file kwam raakte ik in paniek en bij bepaalde nieuwsberichten was ik dagen van slag. ANGST POMPTE DOOR MIJN LIJF En waar die vandaan kwam? Geen idee hij was er en ik kreeg het niet weg. Dat was het enige wat ik wist.

 

Misschien als ik eerder had geluisterd naar de signalen van mijn lichaam had het niet zover hoeven komen, maar dat was geen optie. Doorgaan dat was het enige wat telde. Vooral niet zwak zijn. Wat er ook gebeurde ik was sterk. 

 

En het ergste is nog dat ik hierin mijn gezin met me meenam. Ik had de rust in mijn lijf niet voor een relax dagje thuis. Mijn hoofd stond nooit stil. Ik was er gewoon niet bij met mijn hoofd. Waardoor ik heel kort door de bocht was naar mijn meiden…

 

Nu weet ik dat volhouden totdat je neervalt geen teken is van kracht. Het is een teken van jezelf niet aandurven kijken op de momenten dat het allemaal eigenlijk veel te veel is.

 

Toegeven dat het niet meer ging aan mezelf is een van de moeilijkste dingen geweest die ik ooit heb moeten doen. En is direct ook het kantelpunt geweest naar herstel.

 

Je angsten aan te durven kijken in plaats van ze weg te stoppen ergens in je lijf en te onderdrukken met alle lichamelijke en psychische gevolgen van dien. Dat is namelijk kracht.

 

Ik zie dagelijks vrouwen in mijn praktijk die weten wat lef is. Die hun angsten aangaan. Die echt voor zichzelf durven te kiezen. Deze vrouwen krijgen hun kracht weer terug. Komen tot zichzelf en facen wat er te facen valt. En het mooie is dat de grootste stap die ze in dit proces hebben moeten zetten is de beslissing nemen om ervoor te gaan.

 

Het spannendste stuk is echt voor jezelf kiezen. Wat de buitenwereld hier ook over te zeggen heeft, hoe eng het onbekende waar je in stapt ook voor je is. Want wat blijkt, er is niks onbekends aan. Je komt juist weer terug thuis bij jezelf.

 

En ik kan je vertellen, daar dicht bij jezelf dat is waar de magie zich bevindt. Niks voelt comfortabeler, rustiger en fijner als het thuiskomen in jezelf. Voor jou en je kind(eren).

 

Liefs Sarah

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *