angsten overwinnenPersoonlijke groei

Ineens werd de sfeer heel serieus. We gingen deze pijl namelijk breken met onze keel.

Pijl met keel breken

Eens in de zoveel tijd komt mijn jongste dochter naar me toe met mijn pijl. En met verwachtingsvolle ogen kijkt ze me dan aan en vraagt of ik wil vertellen hoe ik deze pijl ook alweer heb gebroken. Zo ook weer afgelopen weekend.

 

Nou is dat ook best een stoer verhaal….  Ik vergeet echt nooit meer de spanning die ik voelde in mijn lijf. 

 

Het was een jaar of 5 geleden tijdens een drie daags event waar ik was samen met een vriendin. We zaten een beetje schuchter tussen alle enthousiaste high fivende mensen in en dachten waar zijn we in hemelsnaam beland?! Maar eerlijk is eerlijk na een halve dag zaten we er ook helemaal in.

 

Van een andere deelneemster begrepen we dat we dag 3 echt niet moesten missen. Dan hadden ze iets heel speciaals voor ons in petto. Zij was zelfs speciaal hiervoor nog een keer gekomen…

 

Aangekomen op dag drie was het tijd voor deze laatste opdracht. De spreker kwam het podium op met een pijl (zo één van een pijl en boog) van een halve meter lang. En iedereen in het publiek kreeg er net zo één.

 

WE GINGEN BLOKKADES DOORBREKEN!

 

Op de pijl mocht je iets opschrijven dat je al tijden in de weg zat en waar je heel graag van af wilde.

 Ik voelde al aan mijn water dat we deze pijl natuurlijk niet gewoon met onze handen gingen breken.

 En ik had gelijk. Ineens werd de sfeer heel serieus. 

 

We gingen deze pijl namelijk breken met onze keel.

 

Pardon? Was het eerste wat ik dacht dat ga ik dus echt niet doen!

 

De druk werd langzaam opgevoerd, als besloot niet mee te doen werd je vriendelijk gevraagd de zaal te verlaten. Ging je er wel voor dan moest je wel eerst even een verklaring invullen dat de organisatie geen zins verantwoordelijk was voor enig letsel. 

 

En dat was voor mij de trigger. 

 

Verstandelijk wist ik natuurlijk heel goed dat het een spelletje was en ze nooit iets zouden doen wat echt gevaarlijk is. Maar mijn alarmsysteem vanbinnen was geactiveerd. Zweethanden, hartkloppingen ik voelde me als een kat in het nauw. Die handtekening die ik moest zetten die deed het hem. Kan ik dit wel doen, met mijn keel HOE DAN? Maar weglopen was ook echt geen optie. Elke kans die ik kreeg om te groeien pakte ik met beide handen aan.

 

Lang verhaal kort. We zijn blijven zitten, hebben ondertekend en met het koude zweet op mijn rug ging ik ervoor.

 

Terwijl ik dit scenario weer op mijn netvlies voorbij zag komen realiseerde ik me dat ik deze reactie ook terug kan zien bij cliënten. Op het moment dat ze ervoor kiezen om er echt voor te gaan. Om af te rekenen met hun blokkades kan het onbewuste het daar niet mee eens zijn en gaan protesteren. En dan kan het juist aanvoelen als heel onveilig.

 

En nee ik sta echt niet klaar met een tas vol pijlen waarmee we stuk voor stuk de blokkades aanpakken, het gaat er een stuk relaxter aan toe. 

 

Oke terug naar het event, de manier waarop ze deze oefening in elkaar hadden gezet zorgde ervoor dat veel mensen getriggerd werden en echt door een enorme weerstand heen moesten om ervoor te kiezen de desbetreffende blokkade die op hun pijl stond te doorbreken. 

 

We maakten groepen van ongeveer 12 mensen en mochten om de beurt onze pijl doorbreken. Ik claimde de eerste plek want dan had ik het maar gehad en met mijn hart bonkend in mijn keel zette ik de pijl met het metalen puntje op mijn keel. Precies in het holletje. Het andere eind stond tegen een houten plankje. En zonder er nog langer over na te denken ben ik met kracht naar voren gelopen en heb de pijl in drie stukken gebroken met mijn keel.

 

De ontlading daarna was echt enorm. Dansend in de kring van juichende mensen voelde ik me net een soort superwoman.

 

En zo heeft iedereen stuk voor stuk zijn pijl gebroken. Zonder enige verwondingen.

 

Deze oefening is zo’n mooi voorbeeld van hoe je angst je logisch denken kan overrulen waardoor je jezelf letterlijk kunt verlammen en geen stap verderzet. En zo dus vast blijft zitten op het punt waar je je al lange tijd helemaal niet zo heel fijn meer voelt, maar het is vertrouwd dus veilig.

 

Zo zonde! Want de euforie als je de stap wel zet is enorm. Iets wat ik ook steeds weer terugzie in mijn praktijk.

 

Ik heb die dag mijn angst om naar buiten te treden doorgebroken met mijn pijl. En het was een waar feestje. Ik zal dat dan ook niet snel meer vergeten. Dit was een groei moment. En die momenten zijn goud waard.

 

Beetje jammer dat mijn oudste dochter me na dit verhaal hoofdschuddend aankijkt en zegt “jij bent echt gestoord”. Ach Lieverd, liever gestoord en gelukkig als precies zoals het hoort en met mijn hoofd in de modder zeg ik dan maar…

 

Liefs Sarah

 

 

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *