Corona crisiswork

Tijdens de pauze hap van 10:15 uur denk ik WAAR STAAT DE WIJN?!

In mijn hoofd zie ik het voor me. Kinderen aan het werk van 9 tot 10:15 uur. Even pauze, buitenspelen en dan een half uur lezen. Alles loop soepel en fijn en ik heb mijn eigen planning daarnaast. Het perfecte soepel lopende plaatje.

 

Realiteit? Tijdens de pauze hap van 10 uur denk ik WAAR STAAT DE WIJN?!

 

De situatie zoals hij nu is DIE KAN DUS NIKS met dit perfecte plaatje. Die vraagt om go with the flow om kijken per moment. Een chaos waar ik altijd heel goed in ben geweest. En wat eigenlijk juist altijd mijn sterke kant is geweest.

 

Totdat ik moeder werd want toen moest ik het ineens PERFECT doen van mijzelf. En zette ik mezelf in de kramp. Weg inventiviteit, weg eigen gevoel volgen. Het moet zoals het hoort. En daardoor groeide alles me juist boven het hoofd.

Dat zul je misschien best wel herkennen.

 

Deze tijd met elkaar thuis doet me af en toe denken aan toen. Dat mijn meiden nog klein waren en allebei nog niet naar school gingen. De lange dagen samen thuis. Altijd drukte, overal rommel. De muren kwamen toen met regelmaat op me af en ik was blij met een moment voor mezelf even wegvluchten uit huis. Al was het maar boodschappen doen.

 

En je mag eerlijk van me weten dat ik dankbaar ben dat ik daar mee heb weten af te rekenen. Voor mezelf en mijn gezin.

 

De muren blijven netjes op hun plek staan. En ondanks alle hectiek met thuiswerken, schoolwerk begeleiden en af en toe twee verveelde kinderen die aan het eind van de dag ergens hoor kreunen en piepen dat ze zich vervelen of ik niet kan verzinnen wat ze kunnen doen, geniet ik er eerlijk gezegd best van om zo met elkaar thuis te zijn

 

Dit is chaos en daar hou ik juist zo van! En chaos creëert dus dat is wat we gaan doen. Die planning die houden we er in maar de perfectie die laat ik nu weer los.

 

Niemand heeft er wat aan als ik mezelf ga voordoen als de perfect georganiseerde juf want dat is nou eenmaal niet wie ik ben. We doen samen ons best en dat is goed genoeg.

 

Dus ik heb besloten te stoppen met het vormgeven van het perfecte plaatje en laat het echte leven binnenkomen. Compleet met gestrest kind, puberende tiener, computers die niet werken een keuken die ontploft is aan het eind van de dag. En als het allemaal een beetje teveel chaos wordt heb ik een hele fijne achtertuin van waaruit alles van een afstandje kan bekijken om er vervolgens met frisse moed weer middenin te duiken.

 

En dat zonder de wijn gepakt te hebben 😊

 

Ik ben benieuwd hoe gaat het bij jou? Wat doe jij als het stoom je even uit de oren dreigt te komen?

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *